بهترین راه برای تضعیف مشروعیت اسرائیل بهعنوان یک کشور چیست؟ ساده است: ادعا کنید که این کشور از طریق «دزدیدن فلسطین» و اخراج ساکنان آن به وجود آمده است.
بر همین اساس، کتابی دانشگاهی با عنوان پاکسازی قومی فلسطین منتشر شده و تشکیلات خودگردان فلسطین اعلام میکند که «دستههای صهیونیستی فلسطین را دزدیدند و مردم آن را بیرون راندند»، سپس «دولت خود را بر ویرانههای جامعه عرب فلسطینی بنا کردند». در مجموع، گفته میشود که این روند به فاجعهای انجامید که «در تاریخ بیسابقه» بوده است.
سازمانهای بینالمللی، سرمقالههای روزنامهها و طومارهای اساتید دانشگاه این اتهامات را تکرار میکنند و آنها را در سراسر جهان گسترش میدهند. برای نمونه، ایندیپندنت استرالیا از «سرقت تاریخی فلسطین» ابراز تأسف میکند و روزنامه آسترالیشین مسلم تایمز پا را فراتر گذاشته و از «سرقت گسترده زمینهای فلسطین و استرالیا» شکایت میکند.
اما آیا واقعاً درست است که اسرائیل «فلسطین را دزدیده است»؟ نه؛ این یک دروغ است. در واقع، اسرائیل نسبت به هر یک از ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل متحد، به شکلی صلحآمیزتر پدید آمده است.
تکیه بر زور، در تاریخ هنجار بوده است؛ تا جایی که فیلسوف فرانسوی، پاسکال بروکنر، به این نتیجه میرسد که «هیچ دولتی بدون جنایت و اجبار بنا نشده است». تقریباً همیشه و همهجا، دولتها موجودیت خود را از طریق تهاجم، شورش، جدایی، انقلاب یا دیگر اشکال خشونت به دست آوردهاند. به سالهای ۱۷۷۶ (ایالات متحده)، ۱۷۹۶ (نیو ساوت ولز)، ۱۸۵۸ (هند)، ۱۸۷۱ (آلمان)، ۱۹۱۷ (اتحاد جماهیر شوروی)، ۱۹۴۹ (چین) و ۱۹۷۹ (ایران) بیندیشید. هیچ کشور یا دولتی ریشهای مستقیم در دوران باستان ندارد؛ همهی مردمان از جایی دیگر آمدهاند. «بومیان» بیشتر یک افسانه سیاسیاند تا یک واقعیت تاریخی.
فاتحان بزرگ شامل نورمنها، چنگیزخان، تیمور لنگ و کارائیبها بودهاند. مهاجرتهای عظیم نیز شامل خروج انسان از آفریقا، گسترش کوچنشینان آسیای مرکزی، رسیدن روسها به اقیانوس آرام و دریانوردی امپریالیستهای اروپایی در سراسر جهان میشد. استرالیا با کنار زدن جمعیتهای پیشین شکل گرفت. در ژاپن، گویشوران یاماتو ــ بهجز گروههای کوچکی مانند آینو ــ دیگران را از میان بردند. یونانیان امروزی تنها بخش اندکی از تبار یونانیان باستان را در خود دارند. چه کسی میتواند تعداد دفعاتی را که سرزمین بلژیک امروزی مورد تاختوتاز قرار گرفته است، محاسبه کند؟
خاورمیانه، بهسبب موقعیت مرکزی و جغرافیای خود، بیش از سهم عادلانهاش در معرض تهاجم بوده است. این تهاجمات یونانیان، رومیها، اعراب، سلجوقیان، صلیبیون، تیموریان، مغولها، عثمانیها و بریتانیاییها را در بر میگرفت. در این منطقه، منازعات سلسلهای سبب میشد یک سرزمین ــ برای مثال مصر ــ بارها فتح و بازفتح شود. نیای پادشاه کنونی اردن تنها در سال ۱۹۲۱ به قدرت رسید؛ حاکم فعلی سوریه نیز در سال ۲۰۲۴ چنین کرد.
سرزمینی که امروز اسرائیل را تشکیل میدهد، کاملاً در این چرخه تهاجمات و مهاجرتهای منطقهای سهیم بوده است. افزون بر یورشها و حملات بیشمار قبیلهای به دست مستبدان محلی، این سرزمین از سوی مهاجمان شناختهشدهای چون فرعون رامسس دوم، اسکندر مقدونی، خلیفه عمر بن خطاب، ریچارد شیردل، قربقا مغول، سلطان سلیم عثمانی، ناپلئون، ژنرال بریتانیایی ادموند آلنبی و جمال عبدالناصر مصری مورد هجوم قرار گرفته است. جان دی. هاسلر، مورخ نظامی، بیست حمله به اورشلیم را میان سالهای ۶۱۴ تا ۱۲۴۴ میلادی ثبت کرده است؛ یعنی بهطور متوسط هر ۳۱.۵ سال یک حمله، یا تقریباً در هر نسل یک بار.
این جنگها، فتوحات و سرنگونیهای پیاپی به تغییر مداوم جمعیت انجامید. فلسطینیهای امروزی عمدتاً از نوادگان مهاجمان گذشته و نیز مهاجران اقتصادی متأخر هستند که جذب فرصتهایی شدند که صهیونیستها ایجاد کردند. در سال ۱۹۱۱، باستانشناس ایرلندی، آر. ای. استوارت مکآلیستر، ۲۳ قومیت را در فلسطین شناسایی کرد؛ من شش قومیت دیگر نیز میافزایم که مجموعاً به ۲۹ قومیت میرسد.
در تضادی آشکار با این میراث آشفته، تلاشهای صهیونیستی برای ایجاد یک سرزمین یهودی در سرزمین مقدس، میان سالهای ۱۸۸۲ تا ۱۹۴۸، بهجای نظامی بودن، عمدتاً ماهیتی اقتصادی داشت و بهطرزی شگفتآور غیرخشونتآمیز بود. در این دوره، دو امپراتوری قدرتمند ــ عثمانی و بریتانیا ــ بر سرزمین اسرائیل (به عبری: אֶרֶץ יִשְׂרָאֵל) حکومت میکردند. در مقابل، صهیونیستها فاقد قدرت نظامی بودند و میدانستند که از طریق ابزارهای مرسوم، یعنی سلاح، به کشوری مستقل دست نخواهند یافت.
در عوض، آنان زمین خریدند. قلب تپنده تشکیلات صهیونیستی، خرید ملک بود: خانه به خانه، مزرعه به مزرعه، و دونوم به دونوم (حدود هزار متر مربع). این تشکیلات در سال ۱۹۰۱ صندوق ملی یهود را تأسیس کرد تا در فلسطین زمین بخرد «و به تأسیس جامعهای نو از یهودیان آزاد یاری رساند». صندوق ملی یهود ــ و نه هاگانا، سازمان دفاعی مخفی که در سال ۱۹۲۰ تاسیس شد ـ نهاد محوری صهیونیسم بود.
بر پایه محاسبهای که در سال ۱۹۵۲ توسط آبراهام گرانوت، رهبر پیشین صندوق ملی یهود، انجام شد، تا پایان ژوئن ۱۹۴۷ یهودیان مالک ۱٬۸۵۰٬۰۰۰ دونوم زمین در فلسطین بودند. از این مقدار، حدود یک میلیون دونوم از مالکان بزرگ عرب، ۵۰۰٬۰۰۰ دونوم از کشاورزان (فلاحین)، ۱۸۰٬۰۰۰ دونوم از مقامات بریتانیایی و ۱۲۰٬۰۰۰ دونوم از کلیساها، شرکتهای خارجی و دیگر مؤسسات خریداری شده بود. طرح تقسیم سازمان ملل در سال ۱۹۴۷ این اراضی را در محدوده قلمرو یهودی گنجاند.
صهیونیستها تلاشهای گستردهای برای احیای زمینهای بایر و بلااستفاده انجام دادند. آنان بهطور مشهور بیابان را شکوفا کردند؛ باتلاقها را خشکاندند، کانالهای آب را پاکسازی کردند، زمینهای بایر را آباد ساختند، تپههای برهنه را جنگلکاری کردند، سنگها را زدودند و شوری خاک را کاهش دادند.
هنگامی که حاکمان بریتانیایی در سال ۱۹۴۸ فلسطین را ترک کردند، پنج کشور عربی بلافاصله به آن حمله کردند و در پی آن بودند که دولت نوپای یهودی را نابود کرده و ساکنان یهودی آن را بکشند یا اخراج کنند. تنها در این مرحله بود که اسرائیلیها سلاح به دست گرفتند و از طریق فتح نظامی قلمرو را گسترش دادند. پیروزی آنان موجب شد مساحت اسرائیل از ۱۴٬۹۰۰ کیلومتر مربعِ پیشبینیشده در طرح تقسیم سازمان ملل، به ۲۰٬۵۰۰ کیلومتر مربع برسد؛ یعنی افزایشی معادل ۳۸ درصد. همانگونه که مورخ افرایم کارش در کتاب خیانت فلسطین نشان میدهد، بیشتر فلسطینیها داوطلبانه سرزمینهای خود را ترک کردند و تنها شمار اندکی به اجبار رانده شدند.
خرید یا معامله زمین در مقیاس وسیع، در تاریخ امری کاملاً رایج بوده است. هلندیها ــ هرچند مدرک قطعی در دست نیست ــ در سال ۱۶۲۶ منهتن را به بهای ۶۰ گیلدر خریدند و بریتانیا در سال ۱۸۲۴ از طریق معاهدهای، سنگاپور را به دست آورد. ایالات متحده نیز با خرید و مذاکره به سوی اقیانوس آرام گسترش یافت (لوئیزیانا در ۱۸۰۳، فلوریدا در ۱۸۱۹، اورگان در ۱۸۴۶، گوادالوپ-هیدالگو در ۱۸۴۸، گادسدن در ۱۸۵۳) و فراتر از آن نیز توسعه یافت (آلاسکا در ۱۸۶۷، فیلیپین در ۱۸۹۸، هند غربی دانمارک در ۱۹۱۷). اما هیچ کشوری جز اسرائیل از رهگذر شهروندان آیندهاش که آرام و مسالمتآمیز، وجببهوجب زمین میخریدند، پدید نیامده است.
اسرائیل از طریق کمخشونتآمیزترین و متمدنانهترین فرایند در تاریخ ظهور کرد. «دستهها» فلسطین را ندزدیدند؛ بازرگانان، اسرائیل را خریدند.
